Anlaşıldık. Peki sonra?
“Seni anlıyorum” dediğimizde gerçekte ne değişiyor? Empati, çoğu zaman kendini bir başkasının yerine koyabilme becerisi olarak anlatılır. Bu kitap, tam da o becerinin bittiği yerde başlıyor.
Birinin ne hissettiğini tahmin etmek mi, içinde bulunduğu koşulları kavramak mı, yoksa yalnızca nazik bir kapanış cümlesi mi? Empati Endüstrisi 2.0, bu soruyu iki kişi arasındaki duygu paylaşımıyla sınırlamıyor; iş yerinden medyaya, yardım kampanyalarından dijital platformlara uzanan geniş bir kamusal alanda empatinin nasıl işlediğinin izini sürüyor.
Asıl mesele, empatinin kimin elinde olduğu. Bir çalışandan anlayış beklenirken kararları çoğu zaman başkaları veriyor. Acılar kamuoyu önünde sergileniyor ama o acıyı bizzat yaşayanların sesi geri planda kalıyor. Sosyoloji ve iletişim alanından Ahmet Turan Yıldız; anlayışın kurumsal ve toplumsal sonuçlarına, güç ilişkilerine, karar mekanizmalarına ve kimsenin üstlenmediği sorumluluklara odaklanıyor. Empatinin ne zaman gerçek bir dayanışmaya, ne zaman konforlu bir yönetim aracına dönüştüğünü sorguluyor.
Yıldız, empatiyi toplumsal güç ve kamusal sorumluluk üzerinden yeniden düşünmeye çağırırken okuru şu temel soruyla baş başa bırakıyor: Birini anladığımızı söyledikten sonra gerçekte ne yapıyoruz; ne değişiyor ve bu değişimin bedelini kim ödüyor?


Değerlendirmeler
Henüz değerlendirme yapılmadı.